Tijd voor jezelf?!


Als je moeder bent, dan moet je dit haast wel herkennen
Je gaat naar de wc en nog voor je het door hebt staat je nieuwsgierige peuter bij je. Kon je vroeger nog op je gemak een kleine of grote boodschap doen, wordt je nu aandachtig bekeken, ondervraagd en afgeleid. Nee, zelfs op het toilet heb je geen momentje voor jezelf.

Tijd voor jezelf nemen vinden is voor veel moeders een dingetje. Dat komt omdat ze zich snel schuldig voelen. De kinderen naar de opvang brengen, terwijl je zelf vrij bent. Ze een nachtje naar opa en oma brengen, zodat je een keer uit kunt slapen. Veel moeders doen het best wel eens, maar zelden zonder schuldgevoel.

Ergens diep binnenin vinden ze dat ze er altijd moeten zijn voor hun kinderen. Ze voelen zich enorm verantwoordelijk voor het welzijn van de kinderen en heel stiekem voelt het zelfs zo dat ze de enige zijn die echt goed voor ze kan zorgen. Kinderen zijn nou eenmaal het beste af bij hun eigen moeder, toch?

Tijd voor jezelf

Zelfs tegenwoordig wordt een moeder die thuis is bij de kinderen gezien als de meest ideale situatie.
Dit beeld, dat stamt uit de jaren 50 beeld, is hardnekkig en onjuist. Het is helemaal niet natuurlijk dat een kind maar één hoofdverzorger heeft. Zelfs al in de oertijd had de moeder hulp van anderen. Destijds meestal de oma.

De wetenschap heeft aangetoond dat kinderen zelfs het meest gebaat zijn, en zich sociaal emotioneel het beste ontwikkelen, bij een veilige hechting aan drie mensen. Daartoe behoort natuurlijk de moeder, maar dan zijn er nog twee plekjes over. Die kunnen worden ingevuld door papa of oma, maar net zo goed een leidster van het kinderdagverblijf. Voor een kind is elk van deze “ouders” net zo fijn. Het gaat niet om wie er voor een kind zorgt, maar om de kwaliteit van de opvang, het inlevingsvermogen van de “ouders” en de manier waarop ze inspelen op de behoeften van het kind.

Als jij goede “hulpouders” hebt, dan hoef je je als moeder dus helemaal niet schuldig te voelen en kun je prima tijd maken voor jezelf.