Egoïst, balans-trutje of luie donder


Ik weet het. Het is maar een oordeel, van een vrouw.
Toch geloofde ik mijn oren bijna niet. Zei ze dat nou echt?! Gisteren keek ik een aflevering van DWDD van vorige week terug. Aan tafel een keurige mevrouw en een paar jonge meiden. Die keurige dame bleek zakenvrouw van het jaar te zijn en vertelde trots hoe ze zich ervoor inzet om meer vrouwen in de top van het bedrijfsleven te krijgen. Tot zover, helemaal top!

Totdat Matthijs begint over haar gepeperde taal en het woord “balans-trutjes” dat zij gebruikt. Balans-trutjes zo legt ze uit, dat zijn de vrouwen die geen keuze willen maken. Het zijn vrouwen die alles willen. Ze willen en naar dat yogaklasje en een leuke moeder zijn en dan nog een baantje erbij. Die vrouwen zullen de top van het bedrijfsleven volgens haar nooit bereiken.

Oei en daar beginnen mijn oren toch wel te klapperen. Nou weet ik natuurlijk ook wel dat ik persoonlijk geraakt werd door die uitspraak en dat zeker niet iedereen hier hetzelfde bij voelt. De innerlijke strijd tussen mijn ambitie en het willen werken, en thuis een goede moeder zijn, is gelukkig wel een stuk minder geworden sinds ik weet wat ik zelf belangrijk vind, maar blijft altijd enigszins aanwezig.

Zelf ben ik ook niet bepaald fan van het woord balans (lees hier mijn blog Balans is bullshit!?) en ik ben het zeker met Elske eens als ze zegt dat er keuzes moeten worden gemaakt maarrr... waarom moet je een hele grote groep werkende vrouwen balans-trutjes te noemen. Dat begrijp ik niet, zeker niet uit de mond van iemand die zich inspant om jonge vrouwen te helpen bij het realiseren van hun ambities.

Werk en moederschap, je doet het nooit goed.
Iedereen vindt er iets van. Mannen, maar zeker nog vaker vrouwen, verkondigen regelmatig hun mening als het gaat over andere vrouwen en hoe ze de factor werk in hun leven hebben geïntegreerd. Over elke groep is er wel iets te zeggen, iets te oordelen.

Werk je fulltime, dan ben je een waardeloze moeder, keihard en egoïstisch. De moeders op het schoolplein kijken met medelijden naar de kinderen die elke dag uit school opgehaald worden door de BSO. Zielig vinden ze het en stiekem denken ze: daar krijg je toch geen kinderen voor!

Maar ook de mannen kunnen er wat van. Pas nog – ja, jongens niet gelogen, deze kwam echt voorbij tijdens een netwerkbijeenkomst – hoorde ik een man tegen een andere man zeggen: ja er waren ook vrouwen op dat event. Lachend: je weet wel, van die stevige dames, met haar op de tanden. Say what?! Ik verslikte me bijna in mijn kopje thee.

Oké, fulltime werken dat is not done! Parttime dan maar?

Als parttimer ben je overal en ook weer nergens. Je rent van school naar je werk. Zoekt balans en dat allemaal omdat je overal wil zijn. Als parttimer doe je alles maar half, of net niet. Dankzij Elske Doets heeft deze groep werkende vrouwen er nu ook nog het stempel balans-trutje bij.

Tja wat doen die thuisblijvers eigenlijk hele dagen? Netflixen, slapen en shoppen, toch?! Werk je niet, dan krijg je al snel een stempel lui. Werk je niet als hoogopgeleide vrouw dan moet je diep door het stof en met een goede verklaring komen hoe jij die waardevolle overheidscenten, die betaalde voor je studie, gaat terugverdienen.

Waar komen al die oordelen toch vandaan?
We zitten vol overtuigingen over werk en over hoe we een goede vader of moeder zouden moeten zijn. Die overtuigingen ontstaan al in onze jeugd door onze opvoeding, cultuur en ervaringen. Als je nog jong bent dan geloof je wat anderen – zeker je ouders of mensen uit je directe omgeving – zeggen, en sla je die informatie op in je onbewuste als zijnde de waarheid. De overtuigingen kunnen zo hardnekkig zijn dat je ze ook op latere leeftijd nog geloofd. Je gebruikt ze als het ware als een filter om wat je ziet te beoordelen en als gids bij het maken van beslissingen.

Ben je bijvoorbeeld opgegroeid met een moeder die fulltime werkte en heb je daar een positieve ervaring mee en dus een positieve overtuiging over, dan zal het voor jou nu waarschijnlijk minder bezwaarlijk zijn om fulltime te werken. Andersom kan het natuurlijk net zo goed zijn, dat een negatieve ervaring met een fulltime werkende moeder er nu voor zorgt dat jij zelf nooit zou overwegen om fulltime te werken.

Al die oordelen ontstaan in onze jeugd, maar worden bevestigd en in stand gehouden door wat we nu horen, lezen en zien.

werkende-moeder


Terug naar de balans-trutjes
Als we het dan hebben over in stand houden, of zelfs versterken van onze overtuigingen door zien en horen, dan komt duidelijk het interview bij DWDD weer om de hoek kijken. Naast dat ik mezelf misschien af en toe best zo’n balans-trutje voel en ik daardoor een tikkeltje geïrriteerd raakte, ergerde ik mezelf vooral aan het feit dat deze vrouw een voorbeeldfunctie heeft.

Als zakenvrouw van het jaar die zich ervoor inzet dat jonge vrouwen ambitieus zijn en werk gaan doen waar ze over dromen. Dat is prachtig en bewonderingswaardig. Juist daarom vind ik het zo jammer dat zo iemand het stigma op de parttime werkende vrouwen in stand houdt of erger nog versterkt. Het zou namelijk best eens zo kunnen zijn dat deze jonge vrouwen, die nu bij haar aan tafel zitten, over een jaar of tien ook tot de categorie “balans-trutjes” behoren. Als ze dan uberhaupt nog durven te kiezen voor die parttime job.

Het is wel duidelijk. Ik vind het gewoon niet oké, als een vrouw dit doet.
Daarom vind ik het tijd dat er iets gebeurt, want we zouden elkaar als vrouwen juist moeten steunen. Daar passen dit soort uitlatingen in de media niet bij. Het moet eens klaar zijn met dat ge- en veroordeel.

Het zou toch fantastisch zijn er als er respect is voor ieder zijn keuze. Nou verander je anderen niet en begint een betere wereld natuurlijk gewoon bij jezelf, dus laten we het goede voorbeeld zijn.

Laten we met respect kijken naar onszelf en de keuzes die wij maken. Laten we geloven dat we allemaal het beste willen voor onze kinderen. Laten we onszelf waarderen als we een “goed-genoeg” moeder zijn. Laten we onszelf als waardevol zien ongeacht of we nou fulltime, parttime of niet werken. Laten we zonder schuldgevoel, ambitie hebben en nastreven waar we zelf gelukkig van worden.

Door zelf te beginnen geven we dit door aan onze kinderen en doorbreken we stap voor stap de stigma’s die bestaan in onze maatschappij over vrouwen en werk.

Heb jij te maken met stigma’s over moeders en werk? Welke overtuigingen heb jij zelf? Waar zijn ze ontstaan en hoe bepalen ze hoe jij tegen de combinatie werk- en moederschap aankijkt?

Reageren? Ga naar mijn social media en laat een reactie achter onder mijn post.